Διαβάζοντας βιβλία

Πυθαγόρας Ο γιος της Σιωπης - Benigno Morilla Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα εντελώς άσημο ιστορικό μυθιστόρημα, που αν δε μου το είχαν προτείνει, δε θα το είχα ανακαλύψει ποτέ.  Ο συγγραφέας σπούδασε Καλές Τέχνες αρχικά και εν συνεχεία ασχολήθηκε με την ψυχοθεραπεία και τη φιλοσοφία.  Ο Πυθαγόρας , αν και ανήκει στην κατηγορία του ιστορικού μυθιστορήματος δύσκολα θα μπορούσα να το αξιολόγησω λογοτεχνικά. Αν το δω καθαρά από λογοτεχνικής άποψης δεν έχει κανένα τρομερό storyline και η γραφή του έχει αρκετούς βερμπαλισμούς. Ωστόσο, η αξία του βιβλίου δεν είναι τόσο στο λογοτεχνικό κείμενο, αλλά στο περιεχόμενο.  Στην πραγματικότητα είναι ένα έργο που φέρνει σε επαφή τον αναγνώστη με τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας του Πυθαγόρα. Ο Έλληνας μαθηματικός και φιλόσοφος, βρισκόμενος στο χείλος του θανάτου, κάνει μια ανασκόπηση της ζωής του και ανακαλεί τις διδαχές που έλαβε στην Αίγυπτο και τη Βαβυλώνα. Παρουσιάζονται με τρόπο (όσο γίνεται) απλό η μαθητεία στα ιεαρατε...

Λίγες και μια νύχτες - Ισίδωρος Ζουργός Πριν πω οτιδήποτε πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι: Μέχρι πριν δύο μήνες ήμουν σνομπ με τους Έλληνες συγγραφείς. Και πρέπει να παραδεχτώ ότι ήμουν σνομπ, ενώ ήμουν (και είμαι) ημιμαθής. Έχοντας διαβάσει ελάχιστη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία από νεότερες Ελληνίδες (χμ..) συγγραφείς, τα έβαλα όλα σε ένα τσουβάλι και αφαίρεσα τους πάντες από την αναγνωστική μου φαρέτρα.  Πίσω στο βιβλίο λοιπόν, το Λίγες και μια νύχτες το διάλεξα στην πραγματικότητα για δώρο στη μητέρα μου. Λίγο Θεσσαλονίκη, λίγο ιστορία, μου φάνηκε καλή ιδέα για να περνάει την ώρα της. Τελικά για να μην τα πολυλογώ, πήρε το βιβλίο που διάλεξα για μένα και οι Λίγες και μια νύχτες κατέληξαν στα χέρια μου και ξεκίνησα να το διαβάσω όπως προείπα ανόρεχτα, έτοιμη να φτύσω χολή. Πόσο μεγάλο λάθος! Με φόντο τη Θεσσαλονίκη, η ζωή του Λευτέρη Ζεύγου, του κεντρικού ήρωα, θα διατρέξει σχεδόν ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Το 1909, βοηθώντας τον πατέρα του που είναι κηπουρός στη βίλα Αλλατίνι...

Οι τελευταίες αμαζόνες - Steven Pressfield Νομίζω πως είναι ένα βιβλίο που θα καλύψει πλήρως του λάτρεις του ιστορικού μυθιστορήματος. Αν και από το οπισθόφυλλο δίνει σαν κεντρικό θέμα τον έρωτα του Θησέα με την αμαζόνα Αντιόπη, εμένα μου άφησε την εντύπωση κυρίως του πολεμικού μυθιστορήματος. Πραγματικά, κατά διαστήματα σκεφτόμουν ότι θέλω κι εγώ ένα άλογο, ένα τόξο και βουρ στη μάχη! Γενικώς τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι το φόρτε μου, αλλά το συγκεκριμένο με ικανοποίησε αρκετά. Πολλά ιστορικά στοιχεία (ίσως περισσότερα από όσα θα μπορούσα να αφομοιώσω), ρεαλιστικές περιγραφές, χαρακτήρες με βάθος, με αρχές και ηθική και μια ατμόσφαιρα που συμβαδίζει πλήρως με την εποχή που περιγράφει. Χωρίς να έχει αποποιηθεί εντελώς το μύθο που περιβάλλει τη φυλή των Αμαζόνων, δημιουργεί ένα ρεαλιστικό χρονικό ενός άγριου πολέμου μέσα από τα μάτια τριών διαφορετικών ηρώων. Χρησιμοποιώντας ως αφηγητές μια Αμαζόνα, έναν Αθηναίο και ενός κοριτσιού που ανέλαβε η Αμαζόνα την ανατροφή της ως ...

Το άλλο πρόσωπο της Γκρείς - Μάργκαρετ Άτγουντ Είμαι ο πλέον ακατάλληλος άνθρωπος για να γράψω την άποψη μου για οποιοδήποτε βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ. Πρώτον γιατί η κυρία Μάργκαρετ Άτγουντ είναι τεράστια συγγραφέας και προσωπικότητα κατά τη γνώμη μου και δεύτερον γιατί είμαι πάντα θετικά προδιατεθειμένη πως ό,τι κι αν διαβάσω θα μου αρέσει. Με αυτή τη βάση διάβασα και Το άλλο πρόσωπο της Γκρέις (ή γνωστότερο ως Alias Grace, το οποίο έγινε μεταφορά σε σειρά το 2017). Το Alias Grace υπήρξε στη shortlist για το βραβειό Booker τη χρονιά που εκδόθηκε (1996) και  βραβεύθηκε με το Giller Prize. Το μυθιστόρημα είναι βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία η οποία έλαβε χώρα στον Καναδά στα μέσα του 19ου αιώνα και αφορά την προσωπική ιστορία της Γκρέις Μαρκς η οποία καταδικάστηκε σε ισόβια, λόγω κατηγοριών για το διπλό φόνο του αφεντικού της και της οικονόμου του, της οποία η ενοχή (ή μη) είναι ένα ομιχλώδες τοπίο, καθώς η Γκρέις δεν μπορεί να θυμηθεί και να ανακαλέσει πλήρως τ...