Διαβάζοντας βιβλία

Η καρδιά πεθαίνει τελευταία - Margaret Atwood Είναι πραγματικά δύσκολο για μένα που πρέπει να γράψω μια μέτρια κριτική για βιβλίο της  Margaret   Atwood .  Δεδομένου ότι η κυρία  Atwood   είναι η βασίλισσα της  δυστοπίας  και  δημιουργεί πραγματικότητες βγαλμένες από εφιάλτη, το  η καρδιά πεθαίνει τελευταία  δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που δημιουργεί.   Σε ένα ίσως-όχι-και-τόσο-μακρινό μέλλον, σε κάποια απροσδιόριστη πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών, εξελίσσεται η ιaστορία του  Σταν  και της  Σαρμέιν , ενός νεαρού ζευγαριού που έφτιαξε τη ζωή του σύμφωνα με όλους τους καθιερωμένους κανόνες. Δυο δουλειές, ένα δικό τους σπίτι, ένας χαρούμενος γάμος.  Η οικονομική κρίση όμως δημιουργεί ένα σκηνικό το οποίο δε φαντάζει και τόσο εξωφρενικό: ο  Σταν  και η  Σαρμέιν  χάνουν αρχικά τις δουλειές τους,  εκποιούν  τα υπάρχοντά τους,  χάνουν  το σπίτι τους και τελικά κα...

Τι είδε η γυναίκα του Λωτ? - Ιωάννα Μπουραζοπούλου Τι να είδε η γυναίκα του Λωτ που να άξιζε τέτοια τιμωρία? Είναι μια ερώτηση που συναντάμε μέσα στο μυθιστόρημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου και παρόλο που το έχω τελειώσει εδώ και ένα μήνα σχεδόν επανέρχεται κατά διαστήματα στο μυαλό μου. Είμαι φαν των (καλών) δυστοπικών μυθιστορημάτων, και το συγκεκριμένο δεν αποτελεί εξαίρεση. Στο μετα-αποκαλυπτικό κόσμο της συγγραφέως έχει συμβεί  η Υπερχείλιση: η Νεκρά Θάλασσα ξεχείλισε και κατέπνιξε περιοχές της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής δημιουργώντας έναν εντελώς διαφορετικό χάρτη και μέσα από αυτήν ανέβλυσε ένα ναρκωτικό μωβ αλάτι. Όπως πάντα σε περιόδους κρίσεων, οι καιρο- και κερδο- σκόποι δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Μια εμπορική κοινοπραξία, η Κοινοπραξία των Εβδομηνταπέντε, ανοικοδομεί τα νέα Σόδομα, την Αποικία, στην οποία κατοικούν μόνο όσοι ασχολούνται με την εξόρυξη και εξαγωγή του μωβ αλατιού το οποίο και βέβαια πωλείται πανάκριβα δημιουργώντας ορδές εθισμ...

1984 - Τζωρτζ Όργουελ Ξεκινάω την πρώτη μου ανάρτηση για το 1984, γιατί μου δημιούργησε τέτοιο ενθουσιασμό, που θεώρησα ότι θα ήταν καλή ιδέα να ξεκινήσω με αυτό, αφού έπαθα τρομερό παραλλήρημα διαβάζοντάς το. Μέγα λάθος! Δεν ξέρω τι να πω στην πραγματικότητα για αυτό το βιβλίο. Νιώθω πολύ μικρή για να τολμήσω να το σχολιάσω και ταυτόχρονα θέλω να πιάσω όλους όσους ξέρω, ακόμα και αυτούς που δεν έχουν διαβάσει ποτέ λογοτεχνικό βιβλίο στη ζωή τους και να τους πείσω να το διαβάσουν . Κι όταν λέω να το διαβάσουν δεν εννοώ να το αρχίσουν, εννοώ να το διαβάσουν μέχρι τελευταίας σελίδας, ακόμα κι αν η ανάγνωση του βιβλίου τους μοιάζει με τιμωρία (που δεν μπορώ να το φανταστώ).  Και εδώ είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να αρχίσω να παραθέτω επιχειρήματα, κι ενώ μέσα στο κεφάλι μου μοιάζει εντελώς αυτονόητο, είναι τόσο δύσκολο να το εξηγήσω. Άρα νομίζω ότι θα παραθέσω τρεις φράσεις από το βιβλίο, για να κάνω την αρχή. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒ...